La ultima semana de clases, estudiar y el tren de la inercia

Hemelvaartsweekend is traditioneel het einde van de lessen en het begin van de blok. Ook in Spanje is dat niet anders, al blijkt Hemelvaart hier wel niet te bestaan en gingen de lessen gewoon door tot vrijdag. In elk geval zit mijn laatste les ooit aan de Universidad de Salamanca er op. De laatste taakjes zijn ingediend. Donderdag moest ik voor de derde (en laatste?) keer in mijn leven een taak in Spaans voorstellen aan de klas. De vorige keren ben ik daar rijkelijk voor beloond, hopelijk is dat deze keer niet anders.

Nieuwe mensen ontmoeten na het vertrek van de Amerikanen is goed gelukt. We kennen nu een hoop sympathieke mensen, met wie we af en toe eens uitgingen of iets gaan drinken, maar wat mij betreft is het niet meer zoals vroeger. Bij het begin van mijn Erasmus in september en het begin van het tweede semester in februari was ik dolenthousiast om mensen te ontmoeten en vriendschappen te maken die voor het leven zouden zijn. Wel, dat is gelukt maar in deze laatste maand ontbreekt mij de energie en de tijd om hier opnieuw aan te beginnen. Ik bewonder de moed van mijn kotgenote Prakriti die hier nog zeker tot december blijft en dus heel veel moeite steekt in nieuwe sociale contacten maar voor mij hoeft dat niet meer.
Het zal dus blijven bij het ontmoeten van sympathieke mensen, en daar gaan nog gelegenheden voor zijn. Donderdag hebben we twee Canadese vrienden van Gabriel over de vloer die voor enkele dagen naar Salamanca komen. En vooral de komst van Alfie zijn gekke broer na mijn examens is iets waar we allemaal naar uitkijken. Er komen dus nog een aantal toffe momenten aan en daar ben ik blij om.

Het hoofdstuk lessen en taakjes is dus afgesloten waardoor ik mij vandaag voor de eerste dag helemaal op mijn examens kon focussen. Cursussen die tot nu toe onaangeroerd waren, worden geopend en lijken op het eerste zicht een haalbare kaart. Mijn drie examens gaan allemaal over de twintigste eeuwse geschiedenis van Spanje, exact datgene wat ik hier wou studeren waardoor de motivatie er wel is. Ik heb nu twee weken tijd om mij voor te bereiden voor 3 examens op 2 dagen. Of ik mijn vierde examen over Latijns-Amerika op 8 juni nog zal moeten afleggen, hangt af van het werk dat ik gepresenteerd heb en weet ik pas op 4 juni. De Spaanse traagheid is niet altijd cliché, soms is ze ook realiteit.

Wat wel zeker is, is dat 8 juni de dag zal zijn dat ik richting het Noorden trek. Met mijn vriend Jochen uit San Sebastian op de moto door Galicië trekken, dat gaat mij enorm veel deugd doen na de examens. Ik kijk er enorm naar uit. Een betere reis om mijn Erasmus in Spanje af te sluiten lijkt mij onmogelijk.

Hasta luego!

Un año en Salamanca: la entrevista

Een maand geleden deed ik een paar vaststellingen die aanduiden dat mijn Erasmus er bijna opzat. En wat gaat het leven rap. Mijn eerste vaststelling was de berg schoolwerk. Die berg is ondertussen nog een heuveltje sinds mijn bachelorpaper af is en de eindmeet (8 juni) al enorm in zicht is. De tweede vaststelling, de paasvakantie, zit er al enkele weken op. De derde vaststelling, mijn vrienden die bijna vertrokken, is ondertussen realiteit.

Dat laatste maakt dus dat we de afgelopen dagen wat meer moeite staken in het ontmoeten van nieuwe mensen. Florian kwam op bezoek met een paar vrienden en Gabriel nodigde een vriendin uit die ons meesleurde naar een heel tof kotfeestje. Daar waren maar liefst 50 mensen op een appartement. Met minstens tien mensen heb ik een gesprek kunnen aanknopen en ze waren allemaal fantastisch.

Een van de mensen die we ontmoet hebben is de sympathieke Kelsey. Een Amerikaans meisje dat binnen twee weken naar huis gaat en daarom bezig is met een heel tof herinneringsproject: het afnemen van interviews. Samen met Prakriti werd ik door haar geïnterviewd en het resultaat daarvan wil ik heel graag met de lezers van deze blog delen.

• Wat is het beste deel van ons leven in Salamanca? Ons appartement. Daarover waren we het direct eens. En wat daar zo fantastisch aan is? De diversiteit. Amerikanen, Canadezen, Mexicanen, Indiërs, Belgen... Noem maar op, het komt hier allemaal over de vloer. 
• Wat is het slechtste deel van ons leven in Salamanca? Voor Prakriti was dat duidelijk: Spaanse mannen. Veel te direct en ze begrijpen niet wat het woord nee betekent. Ik moest even nadenken en kwam dan uiteindelijk bij het weer. Naar Spaanse normen valt het weer hier echt tegen, en dat bleek een antwoord te zijn dat veel mensen op deze vraag geven. 
• Wat we niet hadden verwacht aan ons leven in Salamanca? Voor Prakriti het gebrek aan mensen die Engels spreken, wat ook zijn voordelen had gezien je verplicht bent Spaans te leren. Voor mij het hoge aantal Belgen dat hier op Erasmus bleek te zitten in het eerste semester. Het aantal Belgen is in verhouding bekeken echt wel hoog. 
• Beste herinneringen? Prakriti begon direct weer over ons appartement maar dat was natuurlijk niet origineel meer. Carnaval in Ciudad Rodrigo kwam ter sprake, net zoals Lunes de aguas maar voor mij zijn de reizen sowieso de beste herinneringen. Het Baskenland, Andalousië, Madrid, daguitstapjes naar Segovia en Bejar. Allemal fantastische herinneringen. 
• Waar ben je het meest enthousiast over om terug naar huis te gaan? Het Indische eten en de vrienden thuis waren de twee antwoorden. Clichés dus, mijn excuses voor ons gebrek aan originaliteit. 
• Favoriete uitdrukkingen in het Spaans? Mijn favoriete vraag. Vrij populair in Spanje, en dus bekend bij iedereen na drie dagen in Salamanca, zijn “no pasa nada” en “no te preocupes”. Ze zijn enorm tekenend voor het relativisme in Spanje (door een cultuurpessimist ook wel laksheid genoemd) en worden voortdurend gebruikt op ons appartement. Maar mijn persoonlijke favoriet blijft “Quien a buen árbol se arrima, buena sombra le cobija”, wat zoveel betekent als “wie dicht bij een goede boom staat, wordt bedekt door goede schaduw”. De mensen met een goed geheugen herinneren zich nog dat een van mijn blogs zo getiteld was en dat het erop neerkomt dat wie goede vrienden heeft, zich nergens zorgen over moet maken. 
• Tips voor mensen die in het buitenland willen studeren? Eerst en vooral niet luisteren naar mierenneukers die je bang maken voor de bureaucratie. Ik denk dat Gent op dit vlak zelfs gerust iets kan leren van Salamanca. En een goede tip van Prakriti was om emotioneel goed voorbereid te zijn. Het goede is fantastisch maar het slechte is verschrikkelijk. Want als het slecht gaat, heb je niet je vertrouwde, comfortabele omgeving om op terug te vallen dus je moet het dan wel eens op je eentje doen. En dat kan ik ook helemaal bevestigen, je moet soms sterk in je schoenen staan. Maar ondanks dat kunnen we het iedereen aanraden: open staan voor nieuwe ontmoetingen en alles komt goed. 
• Wat heb je over jezelf geleerd of hoe ben je veranderd? Prakriti is een sterker persoon geworden. Ze dacht dat ze sterk was, maar leerde al rap dat dat niet zo is. En ik? Ik heb geleerd belangrijke zaken te onderscheiden van onbelangrijke. Het leven is te kort je met onbelangrijke zaken of mensen bezig te houden.
• Dank u voor het interview 

En u bedankt voor het lezen.

Hasta luego!

Una semana de despedida

Eerst en vooral heb ik goed nieuws te melden: mijn bachelorpaper ligt momenteel op de bureau van mijn promoter in Gent. Tenminste toch als hij al de moeite gedaan heeft hem af te drukken, anders zit hij nog gewoon in de dropbox. De deadline is met twee dagen voorsprong gehaald en ik ben alvast zeer benieuwd naar het resultaat. Graag wil ik nog eens Kenneth en mijn vader bedanken voor de tips en de spellingcorrectie. 

Dat brengt ons dan direct op het volgende onderwerp van deze blog: mijn ouders waren begin deze week in Spanje. Maandagochtend namen ze het vliegtuig in Charleroi om in de namiddag met de auto in Salamanca aan te komen. Ik toonde hen een paar mooie plekjes in de stad en zij leerden mij dat ik sommige dingen zelf nog nooit had gezien. Ze maakten eens kennis met mijn kotgenoten en vertrokken daarna naar Madrid. Het was leuk hen eens te zien en nog eens af en toe Nederlands te praten. Schrijven ben ik nog steeds gewoon dankzij deze blogs en mijn bachelorpaper maar spreken was geleden van de paasvakantie. 

Maar geen van die beide nieuwtjes zijn eigenlijk het belangrijkste van deze week. Het belangrijkste, en ook het triestste, was het afscheid van twee heel goede vrienden. Mijn kotgenoot Forrest ging terug naar de Verenigde Staten, net zoals Veronica. Dinsdagavond was het groot feest. Een afscheidsfeestje dat ook een verjaardagsfeestje van niet één maar twee verjaardagen was! Veronica was jarig en ook Gabriel, die trouwens nu mij nieuwe kotgenoot is. 
Het begon met een gezellig dinertje en naarmate de avond vorderde kwamen steeds meer mensen voor een drankje (en ook wel voor de overschot van het dessert). Na middernacht werden dan de verjaardagscadeau's overhandigd: twee grote pakken Belgische chocolade die mijn ouders hadden meegebracht. Daarna gaf Forrest een korte, lichtjes beschonken, afscheidspeech en overhandigden we hem en Veronica nog een afscheidscadeau. Ze kregen beiden een Spaanse vlag gesigneerd door al de mensen aanwezig op het feest. Het werd een emotioneel moment maar de tranen bleven gelukkig uit. Net voor Forrest vertrok, kreeg ik trouwens nog een klein souvenir van hem ook. Ik had nog nooit in mijn leven een dollarbillet in het echt gezien, tot verbazing van iedereen. Forrest besloot dan maar om het mij cadeau te doen.

    

Zoals dus al vermeld heb ik een nieuwe kotgenoot en de traditie eist dan dat ik die hier even kort voorstel. Gabriel is al sinds januari een vriend des huizes maar woont dus nu ook officieel bij ons. Hij komt uit Quebec, Canada, en studeert economie. Net zoals mij blijft hij tot eind juni in Salamanca om daarna terug naar huis te keren.

En zo is mijn dichte vriendenkring hier jammer genoeg een beetje geslonken. Er is dus ruimte om terug nieuwe mensen te leren kennen. Al komen ook de examens steeds dichterbij dus zo evident zal dat misschien niet zijn. De laatste fase van mijn erasmus is voorlopig nog vrij vaag. Al zijn er ook een paar zekerheden.
Maandag en woensdag zijn mij laatste deadlines. Dan moet ik nog twee taakjes indienen, daarna kan ik mij op mijn examens focussen die normaal gezien vallen op 4, 5, 5 en 8 juni. U leest het goed, het ziet er naar uit dat ik op een dag twee examens heb. Benieuwd wat dat gaat geven.
Na mijn examens ga ik Jochen weer opzoeken. Deze keer niet in het Baskenland maar in Gallicië. Hij is daar dan op tocht met zijn moto en ik ga hem met alle plezier vergezellen. Daarna komt hij mij normaal gezien bezoeken in Salamanca.
En dan komt het grote moment. Ik heb deze week een vliegticket richting België geboekt, en deze keer is er geen terugvlucht. Op 19 juni trek ook ik de deur van Plaza de San Justo 1 (portal 2, piso 1C) definitief achter mij toe. En rouwig ben ik daar voorlopig niet om. De beste vrienden zijn al vertrokken, en de meeste anderen zullen dat in diezelfde periode ook doen. Mijn avontuur hier zal er op zitten, en het is goed geweest.


Hasta luego!

¿Hay una vida despues de Erasmus?

Mijn leven in Salamanca heeft hier weer zijn gewone draai gevonden. Uitgaan, lessen volgen, bachelorpaper schrijven en in het weekend uitrusten. Eerst en vooral zal ik de familie en de sceptici (“Dient dat belastinggeld gewoon om wat studenten op vakantie te sturen?”) onder de lezers goed nieuws meedelen: mijn bachelorpaper telt 10 dagen voor de deadline 8800 woorden. Nu nog de laatste vragen naar mijn promotor mailen, conclusies schrijven, het geheel eens overkijken, een vliegticket naar België boeken en hem daar gaan presenteren. Met andere woorden: bachelorpaper afwerken in eerste zit, check!

Ondertussen zit het eerste semester er al enkele maanden op, en het tweede binnenkort ook. Dat betekent dus dat de mensen die in het eerste semester op Erasmus geweest zijn al een nieuw leven opgebouwd hebben. Of niet?
Het is maar hoe je het bekijkt. Ik heb al alle soorten verhalen gehoord. De ene heeft het moeilijk met zich terug aan te passen en kijkt vol heimwee terug naar zijn Erasmus, de andere heeft zijn leven een nieuwe invulling gegeven, nog een ander keert terug naar zijn oude leven en de slimsten proberen het beste van twee werelden te combineren. Het zet mij aan het denken. Hoe zal ik mijn leven aanpakken na een jaar in Salamanca? Tot welk van de typologieën die ik zonet beschreven heb zal ik behoren?

Heimwee
Heimwee is een gevoel dat iedereen die op Erasmus is geweest sowieso wel kent. Moeite om je terug aan te passen hebben velen allicht ook. Dit mag echter geen overwegend gevoel worden. Mijn week in België leerde mij dat je terug aanpassen voor zo'n korte periode eigenlijk heel makkelijk ging. Hopelijk lukt dit op lange termijn ook. Het zal met vallen en opstaan worden, maar ik zie het wel zitten en kijk er af en toe ook wel naar uit.

Terug naar het oude leven? 

Sommige mensen zijn eigenlijk nooit op Erasmus gegaan met de bedoeling een nieuwe wending te geven aan hun leven. Ze zijn een paar maand op vakantie in het buitenland, hebben nooit echt de intentie zich daar te integreren, studeren zo veel als noodzakelijk maar amuseren zich vooral zoveel mogelijk en keren daarna gewoon naar huis. En uiteraard is daar niks mee, iedereen zijn eigen manier. Anderen hebben echter wel de intentie iets nieuws te hebben in hun leven maar keren daarna gewoon terug naar hun oude leven omdat het nu eenmaal vertrouwd en veilig aanvoelt. En dat vind ik dan maar lame. Veel woorden, weinig daden. Dit is alvast niet hoe ik mijn leven na Erasmus wil.
En eigenlijk kan dat ook niet omwille van een heel simpele reden: mijn oude leven, dat bestaat niet meer. Het studentenleven dat ik gisteren kende, wordt morgen beleefd door een nieuwe generatie waar ik nog weinig affiniteit mee heb. Dat lint, die kiel, die gekke feestjes, dat presidium: dat zal er volgend jaar simpelweg niet meer zijn. En ben ik daar rouwig om? Absoluut niet. De vrienden die ik maakte, zijn dat vandaag en ook volgend jaar nog steeds. En zij zijn de enigen die er toe doen.

Een nieuw leven dan maar? 

Nieuwe plannen en ideeën, daar zit mijn hoofd vol mee. Ik probeer ze realistisch te houden, want als er een ding is waar ik het voor heb zijn het mensen die om ter gekste plannen maken om ze dan niet uit te voeren. Ik geef enkele voorbeelden van ideeën, zaken die ik vroeger niet deed maar nu wel wil doen

• Nieuwe dingen in Gent ontdekken (cultuur, nieuwe cafés)
• Dit najaar teruggaan naar Salamanca voor Prakriti, Alfie, Laura en Justin 
• De komende jaren reizen naar Noord-Amerika (Canada en VS) en India 
• Eigenlijk valt dit gewoon onder de noemer: contact houden met mensen die ik op Erasmus ontmoet heb en ze gaan bezoeken (ook in België, beide kanten van de taalgrens zowaar) 
• Om bovenstaande zaken waar te kunnen maken: voldoende werken, als het even kan ook in het jaar
• Mij inschrijven voor couchsurfing 
• Erasmussers in Gent leren kennen 
• ... 

Het beste van twee werelden 

Een ander voornemen heeft dan weer alles met mijn oude wereld te maken. Oude vrienden niet verwaarlozen, en dus ook geen tijd meer verspillen aan mensen van wie gebleken is dat ze het niet waard zijn.
Het resultaat van deze denkoefening is heel eenvoudig: het goede van vroeger bewaren en aanvullen met het goede van het nieuwe. Zo wil ik mijn leven in Vlaanderen iets nieuws geven. En wie weet ga ik in de toekomst nog wel eens een tijdje naar het buitenland. Stiekem droom ik van niet meer te studeren maar te werken in het buitenland. En dan valt de naam Zuid-Afrika wel eens. Maar dromen zijn dromen. Wie weet worden ze ooit waarheid, wie weet worden ze vervangen door iets dat het volledig waard is om dromen voor te laten vallen. Maar dat zien we dan wel. Van een ding ben ik na dit jaar in elk geval overtuigd: als je iets ECHT wil, is het mogelijk.

Hasta luego!

La reintegración

In mijn vorige blog stelde ik vast dat mijn tijd hier beperkt is. Ik besloot dan ook om mijn week in België te zien als een poging tot re-integratie in mijn geboorteland. Het resultaat was niet gegarandeerd. Mijn vorige bezoekjes aan ons belgenlandje voelden telkens aan als vakantie. Want zeg nu zelf: een lustrum van de VGK en eindejaarsfeesten, dan is het nogal moeilijk je niet in vakantiesfeer te voelen. 

Zaterdagavond kwam ik aan in de luchthaven om vervolgens naar Oostende te gaan. Pasen was een rustige bachelorpaperdag met Parijs-Roubaix als tussendoortje en een heerlijk diner als afsluiter. Maandag trok ik naar het Waasland om mijn familie en vrienden daar op te zoeken. Ik genoot er enorm van om nog eens bij te praten, een boterham te eten (klinkt zo banaal voor Vlamingen maar hier in Spanje is het een en al stokbrood) en 's avonds uiteraard een paar lekkere biertjes te drinken. 

Vanaf dinsdag was ik weer in Gent te vinden. Velen zeggen dat je pas weet wat je mist als je het niet meer hebt, bij mij was het omgekeerde waard: ik besefte wat ik gemist heb toen ik het weer voor mijn neus kreeg. De leuke momenten in de Korianderstraat, de vakbibliotheek en Café Amber: ze waren er allemaal weer en ik apprecieerde ze.

 

Twee bijzondere zaken blijven mij bij van de afgelopen week. Het eerste is het weerzien met enkele andere erasmussers die ik niet meer gezien had sinds afgelopen zomer: Michiel en Maaike. Het was geweldig om eens bij te praten met mensen die vorig jaar samen met mij in het presidium zaten en net als mij besloten het studentenleven in Gent achter te laten voor een buitenlands avontuur. Dat schept een band die gesprekken mogelijk maakt die je met anderen niet zou kunnen hebben.
Het tweede dat mij bijblijft, was de vrijdagavond in de Amber. Onze goede vriend Jacques werd 80 jaar en dat moest uiteraard gevierd worden. De opkomst was talrijk, de verrassing voor Jacques compleet. Zelfs een deel van de studentenfanfare liet ondanks hun kiescantus die avond van zich horen. Net als de bijdrages aan het gigantische cadeau: een vliegticket naar het enige continent waar Jacques nog niet geweest was: Oceanië. En met een budget van €1040 komt dat wel heel dichtbij!

En zo kwam er een einde aan mijn week in België. Voor de eerste keer vond ik het jammer terug op het vliegtuig naar Spanje te moeten stappen. Dat ging overigens niet van een leien dakje: de vlucht had een uur vertraging waardoor ik in alle haast een taxi moest nemen in Madrid om mijn laatste bus te halen. Een taxi die zowaar... 35 euro kostte. Dank u Ryanair!
Op studievlak was de week een matig succes. Voor mijn bachelorpaper ziet het er goed uit, maar HP2 zal de deadline van eerste zit niet halen. Daarvoor was de week te kort en de opdracht veel te onduidelijk. Het enige dat er opzit is mij eerst op de belangrijke zaken focussen: eerst Spanje, daarna Gent. Jammer dus dat het voornemen van eerste zit mislukt maar misschien is maar beter zo.

Balans van de week: reïntegratie geslaagd. Ik voel mij klaar om terug naar Vlaanderen te komen. Af en toe krijg ik wel eens een gevoel dat ik het hier wel gehad heb in Salamanca en dat het dus maar best is dat ik niet te lang meer blijf. Gelukkig word ik er nog regelmatig aan herinnerd dat dit niet ook niet helemaal waar is. Vandaag bijvoorbeeld werd in Salamanca el lunes de aguas gevierd. De hele stad zakte af naar de Tormes voor een gigantische picknick. Deze traditie dateert uit langvervlogen tijden waarbij op deze dag de hoeren terug de stad inmochten. Tijdens de Goede Week werden ze immers weggestuurd, waardoor de mannen van Salamanca moesten kinnenkloppen en collectief gingen kijken naar de hoeren die de brug over kwamen. Toch wel een rare, lichtjes vieze traditie zelfs. Spanjaarden, het blijft een ras apart. 

Hasta luego!

¡Joder, ya abril!

“And now the end is near...”

Zondag was 1 april. De dag der grappen was voor mij echter pure realiteit. Dat bleek jammer genoeg trouwens ook over het nieuwe parcours van Vlaanderens mooiste, die ik desondanks met veel plezier live volgde op het internet.
Diezelfde dag deed ik ook enkele vaststellingen:

Eerste vaststelling: de berg schoolwerk. De bachelorpaper gaat met trage stapjes vooruit en tussendoor probeer ik nog eens een blik op andere taken (wees vervloekt, HP2) te werpen in de hoop alles in eerste zit te kunnen indienen. Als het even kan ook HP2. Vorige week kondigde ik reeds aan dat de grote reisplannen er grotendeels opzitten. Er zal allicht nog wel eens een daguitstapje zijn, maar voor de rest is het bittere ernst tot 8 juni. Dan is het officiële einde van de eerste zit in Salamanca en dus, als het een beetje meezit, ook van mijn studies hier.

Tweede vaststelling: de paasvakantie. In Gent is deze al bezig maar deze week begint ook Salamanca zachtjes aan leeg te stromen. Vele studenten keren de stad een week de rug toe en gaan elders genieten van hun vakantie. Ik heb nog les tot en met woensdag, zaterdag stap ik op het vliegtuig richting Charleroi.

Derde vaststelling: enkele van mijn beste vrienden vertrekken al binnen een maand. En helaas hoort mijn kotgenoot Forrest daar ook bij. Hij kwam zondag terug na twee weken reizen met het droeve nieuws dat hij vervroegd naar huis vertrekt. Samen met hem steken ook onze goede vrienden Taylor en Veronica begin mei al de grote plas over.

Vierde vaststelling: de programmatie van Rock Werchter staat online, waardoor ik met mijn vrienden al volop keuze's aan het maken ben welke concerten we allemaal zullen zien op de epische dag die 28 juni belooft te worden.

Bon, tot zover de vaststellingen. De wetenschappelijke vormgeving van deze blog verplicht mij uit deze vaststellingen conclusies te trekken. En dan zegt de captain obvious in mezelf: verdorie, het is al april! Het grootste deel zit er al op en binnenkort ben ik hier niet meer. Ik kan er dus maar beter dubbel en dik van genieten.
Tevens begin ik ook meer en meer de balans op te maken van een jaar in Salamanca. Maar die balans, mijn beste lezer, krijgt u pas gepresenteerd als het er definitief opzit. Een tipje van de sluier kan ik alvast oplichten.

“I did it my way”

Hasta luego!

Un poco de Belgica en España

Na mijn Baskisch avontuur van vorige week had ik drie dagen rust. Al is rust natuurlijk zeer relatief als je dagelijks les om 9u hebt en daarnaast ook nog eens vanalles te doen is. Zo speelde ik maandag voor de tweede keer in mijn leven beerpong, dinsdag was onze wekelijkse uitgaansavond in de Irish Rover en woensdag stond er 5 uur les op het programma nadat ik mij 's nachts om een paar dronken mensen bekommerd had. Het hoeft dus geen verdere verklaring dat ik woensdagavond uitgeput in mijn zetel neerplofte en dacht: laat ze maar rap komen!

De volgende ochtend was het dan ook zover. Ik nam de bus naar Madrid om Stijn, Kimmy en Emma te verwelkomen, de huurauto op te halen en op roadtrip te vertrekken. 

De eerste stop was al diezelfde middag bij Valle de los Caídos. In deze vallei liet Franco in 1940 een groot herdenkingsmonument bouwen voor de slachtoffers van de oorlog. Het monument is een basiliek die in een gigantische rots is ingehouwen. De opschriften op de muren vertellen ons dat de slachtoffers zijn “gesneuveld voor God en Spanje”, wat ons al direct veel leert over welke slachtoffers Franco herdacht en welke niet.

Diezelfde avond kwamen we aan in Salamanca en genoten mijn vrienden van de gastvrijheid op de Plaza de San Justo. Alfie had zoals gewoonlijk een overheerlijk maal bereid. Daarna wou ik hen het Spaanse nachtleven tonen maar helaas hadden ze daar geen fut meer voor na zo'n lange reis. De avond erna hadden ze gelukkig wel genoeg energie om de legendarische gintonic in café Revolutum te proeven. 

Vrijdag stond dan Salamanca zelf op het programma. Ik toonde hen de kathedraal, de universiteit, de Plaza Mayor en de Puente romano. Het weer was gelukkig al een pak beter dan eerder die week. Zo konden we een ijsje eten op de Plaza Mayor en een hilarische, dansende Chinees aanschouwen waarvan het hele plein in de ban was. Zaterdagochtend vertrokken we met de auto voor een gigantische roadtrip door Castilla y Leon die ons langs Leon, Astorga, Sierra de la Demanda, Burgos en Palencia bracht. We waren in aangename steden, zagen prachtige kathedralen en reden door pittoreske dorpjes en natuur. Zondagavond waren we dan eindelijk terug in Salamanca, uitgeput maar gelukkig. 

Maandagochtend deden we nog even een gezellig uitstapje naar een industriegebied vooraleer het afscheid aanbrak. Emma, Stijn en Kimmy reden terug naar Madrid en ik bleef achter in Salamanca. 

En dat is meteen ook het (tijdelijke) einde van de grote reisplannen. Net op tijd voor Pasen ben ik terug in Vlaanderen voor een week en in de tussentijd ga ik proberen mij zo goed mogelijk op die bachelorpaper te concentreren. Al blijven er, zoals altijd, ook meer dan genoeg dingen die voor afleiding zorgen. Deze week bijvoorbeeld hebben we de verjaardag van Charlotte en het bezoek van de ouders van Prakriti. Zij zijn helemaal uit New Delhi naar Spanje gevlogen om hun dochter te bezoeken. De kennismaking was heel aangenaam, ze brachten ons typische cadeau's uit Indië en de gesprekken waren zeer interessant. En zo werd ik nogmaals herinnerd aan een van de meest geweldige aspecten van mijn Erasmus: kennismaking met mensen uit andere culturen die vaak heel verschillend en tegelijk vrij gelijk zijn. 

Hasta luego!