Dime quién soy

Vannacht had ik een bizarre droom. Ik was in Gent en zat op een bus van De Lijn onderweg naar... Wel ja, geen idee naar waar eigenlijk, en dat is meteen de rode draad. De chauffeur van de bus was de enige echte Jacques Pottie. Na een kleine stop aan mijn kot reed de bus verder en besloot ik samen met Adriaan en Hanna af te stappen aan de Korenmarkt. Daarna moesten we onze trein halen naar Rock Werchter en het leek ons een goed idee iets eetbaars in Gent te kopen want op Rock Werchter zou dat veel te duur zijn. Ik zag een Panos en had plots heel veel zin in een lekkere smos (zonder tomaten uiteraard) gezien ik dat al lang niet meer gegeten had bij gebrek aan Panos in Spanje. Ik stapte dus de winkel binnen maar wat zag ik? Opeens was de Panos een tapasbar. De kaart was helemaal in het Spaans en ik vertaalde voor Adriaan en Hanna.
Hoe ik uiteindelijk nog aan eten geraakt ben, zullen we nooit weten want mijn droom hield daar op, ik werd wakker, at een kom cornflakes en begon deze blog te schrijven.

Om deze droom te begrijpen moeten een aantal dingen vermeld worden. Gedurende mijn reis door Andalousië was ik een loko (op zijn Vlaams, niet op zijn Spaans) die toeristen hielp in wat voor hen een vreemd land was waar ze de taal niet van spraken. Terwijl ik mij hiermee bezighield vertrokken alle Vlaamse Erasmussers in Salamanca en bleef ik als enige over.
Maar er is een hele lading nieuwe Vlamingen in Salamanca aangekomen en die heb ik maandag ontmoet. Allemaal heel vriendelijke en sympathieke meisjes. Toch voelde ik mij vrij anders dan hen. Ze liepen rond met een plannetje van de stad die mij zo vertrouwd is, hadden veel moeite om zich uit te drukken in het Spaans en hadden nog nooit gehoord van de meeste tapas op de kaart.

Conclusie van haar verhaal: ik heb een kleine identiteitscrisis. Gisterenavond had ik eerst een 'conferencecall' met de Korianderstraat en keek ik daarna naar de film van Code 37. Het zicht op Gent, de torens en de Sint-Pietersabdij, stemden mij melancholisch. De plannen om in de paasvakantie terug te keren naar Gent en op 28 juni naar Werchter te gaan hebben mij samen met de film en het telefoongesprek lichtjes verward.

De vraag stelt zich: wie ben ik nu eigenlijk? Laat ons de potentiële antwoorden eens overlopen.

• Vlaming. Eerste vaststelling in deze analyse is de taal die ik spreek. Nederlands met een Vlaams accent. Dit maakt dat ik het meest efficient communiceer met andere Vlamingen en de drempel om een band op te bouwen met andere Vlamingen iets kleiner is. Het is ook verbazingwekkend hoe makkelijk Vlamingen elkaar in Salamanca opzoeken. Op twee dagen had ik ze in september quasi allemaal gevonden en de nieuwe Vlamingen hebben elkaar ook heel rap gevonden. Met sommigen zijn daar mooie vriendschappen uit gegroeid. 
• Belg. De mensen die mij goed kennen, fronzen nu allicht hun wenkbrauwen. Mijn mening over Belgische identiteit is altijd geweest dat deze zich beperkt tot frieten en bier. Ons Belgenlandje heb ik altijd als een mislukte mop gezien. In het buitenland zie je echter ook andere kanten van het verhaal. Als je jezelf voorstelt, wil je de dingen zo eenvoudig mogelijk houden en vertel je dat je uit Belgium/Belgica komt. Belgium/Belgica is het land van bieren, wafels, chocolade, frituren en waar de mensen de politiek liefst ver van zich afhouden. En kijk eens aan, die eigenschappen vindt je ook terug in Wallonië. Er zijn zelfs taalkundige overeenkomsten gezien de gemiddelde Fransman raar kijkt bij het horen van de woorden GSM, septante, nonante, à l'aise,... 
• Salmantino/Spanjaard. Na een maand heb ik mezelf als geïntegreerd bestempeld. Ik weet mijn weg, ken de goede café's, heb een vast lessenrooster met vakken waar ik min of meer weet wat bij te verwachten en spreek de taal van de bevolking. Een Spanjaard ben ik daarmee echter nog lang niet. Mijn verblijf in dit land is tijdelijk zoals dat het geval is bij de meeste mensen die ik hier ken. 
• Europeaan. Als zijnde een Belg ben ik geboren en getogen in het centrum van Europa. Tevens ben ik de enige Europeaan op mijn kot. Als de gesprekken gaan over de eurocrisis, gaat dat voor mijn kotgenoten over een buitenlands probleem terwijl dit voor mij over harde realiteit gaat die mij effectief bezighoudt en een belangrijk deel van mijn toekomst zal bepalen. Ik spreek Engels, Frans en Spaans en een beetje Duits. Ik spreek dus alle belangrijke talen van dit continent. Tevens volg ik de politiek van de Europese landen en heb ik een vrij Europese visie op de Amerikaanse wereldpolitiek. 
• Wereldburger. Op zich vind ik dit een belachelijk woord gebaseerd op een vals links idee dat we allemaal mensen zijn onderverdeeld in klasses, uitgebuit door het kapitalistisch systeem, solidair met onze mede-onderdrukten. Allemaal gezever dus. Wat ik wel geweldig vind aan mijn wereldburgerschap is het ontmoeten van Indiërs, Amerikanen, Japanners en Brazilianen. Heel erg boeiend om mensen te ontmoeten die heel verschillend zijn maar soms ook heel gelijk. 

Soms mis ik Gent en mijn vrienden daar. Ik voel mij verwant met de andere Vlamingen hier en ook met Franstalige Belgen. Ik geloof sterk in Europa en ik ben gefascineerd door de wereld rondom mij.

Ik ben een beetje vanalles. En ik vind het geweldig.

I'm a bit of everything. And I love it.

Soy un poco de todo. Y me encanta.

Je suis un peu de tout. Et j'aime ça.


Hasta luego!

Una nueva empieza

Laat ik deze blog eerst en vooral beginnen met goed nieuws: ik ben geslaagd op al mijn vakken van het eerste semester. In Spanje is dat evident hoor ik de criticasters onder u denken, helaas denken enkele vrienden van mij die gebuisd zijn op enkele vakken daar toch anders over. Ik heb de indruk dat het niveau enorm afhangt van welke vakken je kiest. En zo komt je tot absurde situaties zoals mijn punten. Voor het vak waar ik geen klop voor moest doen, heb ik een 8,5/10. Voor het vak waar ik gigantisch veel moeite voor moest doen, heb ik een 5/10. Een 6 en een 7 vervolledigen het rijtje waardoor mijn punten hier gemiddeld iets hoger liggen dan in Gent vorig jaar. Maar dat is op zich wel gerechtvaardigd door het feit dat ik, volgens iemand die mij toch wel zeer goed kent, flinker studeer dan ik vorig jaar deed.

Na wat achteraf dus een succesvolle examenperiode bleek te zijn, vertrok ik een weekje op vakantie. In Sevilla zag ik de eerste avond Annelien en Koen, die genoten van hun laatste dagen in Spanje voor ze terug naar Gent trokken. De volgende dag kwamen Adriaan en Hanna aan en beleefden we samen twee zonnige dagen in Sevilla. Zij die achterbleven in de vrieskoude in België of Salamanca mogen best jaloers zijn op de 25 graden die wij hadden.

In Sevilla kwamen we ook de VGK tegen. Ze waren zo vriendelijk ons twee dagen mee te nemen, waardoor onze rondrit naar Cordoba en omstreken volledig gratis was. Ik heb er enorm van genoten om enkele vrienden een paar dagen terug te zien en samen met hen te genieten van de zon en de pracht van Andalousië. Bedankt Jacques en Lise voor de gastvrijheid en de mooie reis en bedankt ook Adriaan en Hanna voor het aangename gezelschap.

Donderdagochtend zijn onze wegen gescheiden. De VGK trok naar Granada, Adriaan en Hanna naar Malaga en ik naar Almería waar ik opgewacht werd met veel knuffels, kussen en tapas. Het werden drie dagen afscheid nemen van Sarah haar Erasmus, valiezen pakken, een afscheidsdiner maken, achteraf de rommel opruimen maar hetgeen mij voor altijd bij zal blijven was onze dagtocht in het natuurgebied van Cabo de Gata. Ik zag er natuur en stranden waarvan ik dacht dat ze niet bestonden in Europa. Zonder twijfel een van de mooiste Erasmusuitstappen die ik al gemaakt heb.

Gisteren was een keerpunt. Mijn Erasmus is halfverwege en het tweede semester stond voor de deur. Sarah nam het vliegtuig naar Brussel, ik de bus naar Salamanca. Het afscheid was zwaarder dan gewoonlijk en het besef dat ik nu nog steeds in Salamanca ben terwijl de Vlamingen in Spanje allemaal teruggekeerd zijn naar Gent, Leuven of Antwerpen sijpelt pas beetje bij beetje door.

Deze ochtend had ik mijn eerste les van het tweede semester. Dit semester gaan mijn vakken allemaal over Spanje en Latijns Amerika en gezien mijn Spaans al een pak beter is dan in september, kan ik vanaf de eerste week de les goed begrijpen en zie ik het volledig zitten. Bovendien bleken er enkele bekende gezichten in de les te zitten, Spanjaarden en enkele Erasmussers die een jaar blijven, waardoor een eventuele noodlijn voor notities misschien wel mogelijk is.

Eindigen doe ik met een paar mooie plannen voor het tweede semester.

• Deze week zal er gefeest worden en leer ik hopelijk wat nieuwe mensen kennen. Straks ga ik in elk geval al tapas eten met Sarah, een Vlaams meisje dat net toegekomen is in Salamanca. 
• Zaterdag is het carnaval in Ciudad Rodrigo, een stad op een uur van Salamanca. Stiergevechten gegarandeerd! 
• Vrijdag 9 maart komt Sarah terug naar Spanje en gaan we een paar dagen Jochen bezoeken, een naamgenoot die in het Baskenland verblijft dit jaar. 
• 22 maart komen Stijn, Emma en Kimmy mij vijf dagen bezoeken. Feestjes en roadtrips gegarandeerd met Stijn als chauffeur. 
• De tweede week van de paasvakantie ben ik in terug in België en op 10 april ga ik naar Pete Doherty in de Vooruit. Beste cadeau ooit. 
• Ergens in de loop van de maand juni keer ik Spanje voorgoed de rug toe en op 28 juni ga ik dat uitgebreid vieren op Rock Werchter. 
• Tussendoor zou ik ook graag mijn bachelorpaper schrijven. 

Hasta luego!

Como cambia la vida

Het is begin februari, ik woon ondertussen reeds een dikke vier maand in Salamanca en ik blijf nog eens even lang. Er is dus helemaal nog geen sprake van afscheid, ik zit nog maar aan de helft van mijn Spaans avontuur. Toch heb ik sterk overwogen om deze blog “la despedida” te titelen.

In december was er al het afscheid van enkele taalstudenten. Zo was er Ruben, de sympathieke Nederlandse jongen wiens cursus Spaans erop zat, en de sympathieke Amerikanen met wie ik in december eens uitging.
Nu de examenperiode erop zit, zeggen ook een hele hoop Erasmusstudenten vaarwel aan hun leven van fiesta y siesta. Valiezen worden gepakt waardoor de nodige stress over het maximum aantal kilo's weer een feit is, afscheidsdrinks gegeven, Spaanse vlaggen gesigneerd en als er eens niet gestaakt wordt, vertrekken er vluchten uit Madrid en Valladolid naar alle uithoeken van Europa om studenten terug thuis te brengen. Bij dezen zeg ik tegen alle mensen die ik het afgelopen semester ontmoet heb en die nu Salamanca achter zich laten een welgemeende:

Hasta luego!

Maar het einde van iets is telkens het begin van iets nieuws. Het nieuwe semester staat voor de deur met tal van uitdagingen. Nieuwe vakken, nieuwe mensen, nieuwe oorden. Deze drie dingen staan mij te wachten.

Beetje bij beetje komt de toestroom van nieuwe studenten op gang. Tijdens de kerstvakantie besloot Sam, mijn Vlaamse kotgenoot te verhuizen. Dit betekende dus de zoektocht naar een nieuwe kotgenoot. Uiteindelijk viel de keuze op Forrest, een Amerikaanse jongen uit Princeton die voor hij aan de universiteit begint nog rap wat Spaans komt studeren. Tevens is er Gabriel, een Canadees die in het tweede semester een uitwisseling doet en al ruim op tijd aangekomen is.
Engels begint meer en meer mijn eerste taal te worden, gevolgd door Spaans en Nederlands. Die laatste taal zal door het vertrek van de meeste Vlaamse studenten deze week meer en meer beperkt worden tot mijn “skypetaal”. Ik probeer mijn Frans ook wat op punt te houden maar helaas bengelt dat momenteel een beetje achterop.

Maar voor het tweede semester definitief van start kan gaan, staan er nog twee dingen op het programma. Eerst en vooral mijn laatste examen afleggen morgenvroeg. Daarna stap ik op de bus richting Sevilla en kan ook voor mij de intersemestriële vakantie beginnen. Op mijn trip door Sevilla, Cordoba en (nogmaals) Almería zal ik enkele oude vrienden terugzien. Dat kan enkel maar fijn zijn. En eens ik terug in Salamanca ben, kan er een heel nieuw semester beginnen. Nieuwe oorden, nieuwe vakken en nieuwe vrienden. Het zal weer met vallen en opstaan worden, maar van een ding ben ik zeker. Het zal het weer helemaal waard zijn.


Hasta pronto, segundo semestre!

El espejo del mar

6 januari is een belangrijke dag in Spanje. In België stelt Driekoningen niet veel voor, Reyes Magos in Spanje des te meer. Maar voor mij was 6 januari vooral een belangrijke dag omdat ik terugkeerde naar Spanje. En gezien mijn eerste examen pas op 25 januari is, besloot ik nog twee weken bij Sarah in Almería te gaan studeren.

Los van het feit dat mijn examens pas laat beginnen, heb ik ook slechts drie examens. Dat gaf mij dus de tijd om alles rustig aan te doen en af en toe een vrij moment te nemen. 7 januari was nog geen blokdag. Leren na een veel te korte nacht (dank u Ryanair voor de vluchturen) is sowieso onbegonnen werk maar dat was niet de enige reden waarom ik en Sarah besloten nog niet aan den blok te beginnen. We kregen namelijk onverwacht bezoek in Almería. Niemand minder dan Jacques Pottie bleek opeens in Spanje te vertoeven. En dat kon uiteraard niet voorbij gaan zonder samen tapas te gaan eten en daarna in de welgekende stijl van Jacques op roadtrip te vertrekken. We trokken richting Cabo de Gata, een mooi stukje natuur op slechts 30 kilometer van Almería dat zeker de moeite was.

 

 

De week die daar op volgde, spendeerde ik in de bibliotheek van Almería. Met matig succes. Studeren werkte nogal op mijn humeur en je thuisvoelen in een stad waar je amper iemand kent, is niet zo gemakkelijk. Het weekend dat erop volgde, maakte echter veel goed. Zoals reeds gezegd: veel tijd schept veel opties en gezien mijn examens zo laat duren is de tijd om achteraf te reizen iets beperkter dan ik hoopte. Dus gingen we een weekendje naar Malaga. Nu niet de stad waar je direct aan denkt als je een tripje wil doen maar het was een veel aangenamere stad dan verwacht, op slechts drie uur bus van Almería. We verbleven in een van de betere hostels die ik ooit heb meegemaakt. Heel sympathieke mensen, goedkoop, lekkere en goedkope mogelijkheid tot avondeten, wat wil een mens nog meer?
Vanuit Malaga is een daguitstap naar Ronda zeker de moeite. We genoten van de prachtige landschappen onderweg en ter plekke aanschouwden we een brug over een ravijn van 100 meter. Ronda is de plek waar het moderne stierengevecht is uitgevonden. Een bezoek aan een “Plaza de torres” kon dus ook niet ontbreken. 

 

 

 

Toerist spelen terwijl de meeste mensen aan het studeren zijn, het is een ervaring. Maar te weinig studeren wenste ik mij ook niet te permiteren dus eenmaal terug in Almería ging ik terug aan de slag. En ik heb best nog genoten van nog een aantal dagen in wat “de spiegel van de zee” heet, waar de zon altijd schijnt en het slechts één dag regent, de Chinees goedkoop is, gekke Italianen het nodige amusement bezorgen en de tapas lekker zijn.

En toch moet het gezegd worden: ik miste Salamanca. De stad waar ik alles binnen wandelafstand heb en mij niet blauw moet betalen aan stomme bussen, waar mijn gekke vrienden verblijven en waar de mensen deftig Spaans spreken.
En Salamanca miste mij. Of alleszins toch mijn appartement. Meer dan ik verwacht had. Toen ik terug thuis kwam, hingen er post-its met leuke opschriften overal. Aan de voordeur, aan mijn kamerdeur, mijn keukenkast, op mijn bed, op mijn bureau,... Overal!

Mucha gracias, compañeros de piso.

Hasta luego!

Turista en su propio país

Er zijn van die momenten waarop je je ondanks je jonge leeftijd toch al oud en volwassen voelt. Tijdens mijn laatste dagen in Salamanca voor de kerstvakantie had ik zo enkele momenten. 

Terwijl het einde van de deadlines in zicht kwam, zat er ook wat jong geweld aan te komen. Dinsdagavond kwam mijn zus, Laura, samen met haar vriendje, Emile, aan in Salamanca. Het vliegtuig had een uur vertraging en zoals te verwachten konden de mensen in het busstation helemaal geen Engels. Het beste moest dan nog steeds komen want na een uurtje ontdekten ze al dat hun camera op de bus was blijven liggen.
De zoektocht was uiteraard hopeloos. Naar de busmaatschappij bellen bleek aanvankelijk niet te lukken en in het busstation konden ze ook niet veel doen. De man achter het loket was wel zo vriendelijk om... een telefoonnummer te geven. Ironie kent geen grenzen.
Iedereen herinnert zich nog de aflevering van Basta met de containter op de oprit van Mobistar? Wel, je denkt misschien dat dat een parodie op de werkelijkheid was, maar ik zeg u: de werkelijkheid is nog veel beter. Op nummertjes duwen kennen ze hier nog niet. Je moet de optie die je wenst nazeggen. Oh ja, plezier verzekerd maar effectief geholpen worden zat er helaas niet in.

Mijn voorlaatste dag in Salamanca spendeerde ik als toerist. Het was tof om 'mijn stad' eens aan enkele Vlamingen te tonen. We deden dingen die ik zelf nog nooit gedaan had, we bezochten de oude universiteit en beklommen de kathedraal. Ik was best onder de indruk en kijk er naar uit de kathedraal nog eens te beklimmen, maar dan wel als het terug wat mooier weer begint te worden.

Zaterdag was een belangrijke dag: Kerstavond. Vroeg genoeg opstaan om op tijd thuis te zijn. Dat bleek het plan van vele Belgen in Spanje die dag. Zo zat ik op een vliegtuig vol pretwijven uit Valladolid die blij waren terug naar hun mama te gaan gezien die voor hen kookt en poetst. Laat dat nu niet direct een van de redenen zijn waarom ik met plezier nog eens terug naar mijn Heimat keerde.
Nee, ik ben met plezier twee weken terug in het land om nog eens een paar toffe dingen te doen. De toerist uithangen in eigen land bijvoorbeeld, maandag stond er een bezoekje aan Gent gepland. De bedoeling was om de stad te tonen aan Prakriti, die een weekje in België is, maar door omstandigheden ging dat niet door en werd het dagje vrienden bezoeken en rondkuieren in de stad (ook niet slecht dus).

De volgende dag kwam Prakriti dan naar Sinaai. En omdat daar niet veel te zien valt en ook wel omdat het haar laatste dag in België was, bezochten we Antwerpen. De stad aan de Schelde die ook voor Sarah onverkend terrein bleek te zijn. Het is soms toch raar om te beseffen hoe weinig je weet over de mooie plaatsen in je eigen land. We zagen de Groenplaats, de kathedraal, de kerstmarkt op de Grote Markt (waar we een lekkere wafel aten) en het Hendrik Conscienceplein. Als een echte gids vertelde ik in het Engels over Brabo die zijn hand verloor en over het belang van Hendrik Conscience in de emancipatie van Vlaanderen. 

 
Toerist zijn is leuk. Je ziet dingen die je anders niet ziet. Toch is het ook leuk om je nog eens thuis te voelen. De kerstboom, de warme haard, een lekker kerstdiner en morgen nog eens een avondje in de Amber. Een en al gezelligheid, dat apprecieer ik in ons koude landje. En dus ben ik blij om nog eens twee weken 'thuis' te zijn. 

Hasta el nuevo año!

Johnny, la gente esta muy loca. What the fuck?

Ik weet niet of u het al wist maar Spanjaarden zijn soms wel rare jongens. Mensen hier zijn veel directer, beleefdheidscultuur is onbestaande en ze houden er rare gewoontes zoals siëstas op na. Ook hun feestdagen zijn maar bizar. Ze vieren de ontdekking van Amerika, de onbevlekte ontvangenis en kennen Sinterklaas niet terwijl die net uit hun land komt. Het meest bizarre is dan nog steeds niet gezegd want ze snappen hier ook niet dat 2012 pas op 1 januari begint. 

Op 15 december vierden we hier Nochevieja universitaria. Gezien Salamanca een studentenstad is en de meeste studenten in de kerstvakantie thuis zijn, vieren ze twee weken voor datum Nieuwjaar. En met succes, bussen kwamen uit heel Spanje toe om er een onvergetelijke nacht van te maken. Om middernacht telde heel de Plaza Mayor tot 12 (aan aftellen doen ze hier niet mee) en bij elke tel moest je... zoals ik al zei, rare gewoontes... een druif in je mond steken. 

Helaas was de nacht voor mij al om 2u beëindigd gezien ik de dag erna een paper van minimum 15 pagina's moest indienen. En die was uiteraard nog niet af. Grappige anekdote is dat nadat een bevallige assistente al de taalfouten eruit had gehaald, er eentje vergeten bleek te zijn. Oh jawel, er stond een fout in de titel. Ach ja, kan gebeuren zeker? 

Naast Spanjaarden is er nog een volk dat echt wel een ras apart is. Ze komen over heel de wereld en zijn zelden gewenst, hun Spaans trekt vaak op geen bal en hun beeld over Europa is doorgaans dat van een groot pretpark waar alles klein en schattig is. Rarara, wie zijn het? Amerikanen, uiteraard. Verder zijn ze heel erg goed in een drama te maken van alles. En dan denken we op dit appartement direct aan Anna. Anna is 28 jaar oud, Amerikaans en is ervan overtuigd dat geen enkele jongen nee tegen haar kan zeggen. Nochtans is haar linker neusvleugel groter dan haar rechter en kan ze geen vet eten (Serieus, waarom weet ik dit?). Verder loopt ze helemaal gek van (oh ja, dit is geen grap) Alfie. Je weet wel, mijn homoseksuele kotgenoot. Het hoeft allicht niet veel extra uitleg om aan te tonen dat Amerikanen in onze ogen ronduit gestoord zijn. Maar zoals bij elke regel zijn er ook uitzonderingen.

Zaterdagavond was een van die avonden waarop ik mij een beetje verveelde. Nu moet je weten dat in Gent zoiets mij zelden overkomt omdat je altijd wel goede vrienden in de buurt hebt om iets mee te doen. Gezien ik echter nog maar enkele maanden hier ben en gezien Erasmus soms een beetje oppervlakkig is, heb ik hier nog niet dat soort supergoede vrienden en dat stemde mij een beetje triest. Maar het kan verkeren. Heel toevallig was er die avond een Amerikaanse vriend van Sam uitgenodigd om te eten. En het werd een geweldige avond. Het was heel tof om weer eens een zeer interessante, sociale, open van geest zijnde persoon te ontmoeten. Je weet wel, dat soort mensen die je thuis eigenlijk amper tegenkomt. 

Uiteindelijk eindigde de avond pas om 5u 's ochtends toen ik afscheid nam van enkele Amerikanen met wie ik een heel toffe uitgaansnacht had beleefd in clubs waar ik daarvoor nog nooit geweest was. Helaas steken ze donderdag al weer de grote plas over, maar een ding was direct afgesproken: we zien elkaar nog wel eens voor ze vertrekken. En dan besef je weer waarom je op Erasmus bent en waarom ik na de kerstvakantie heel veel zin zal hebben om terug te keren. 

Feliz Navidad y hasta pronto! 

Un viaje a Marruecos (también llamado Andalucía)

Welgeteld vier dagen heeft het geduurd. Vier luttele dagen kwam ik weer de sfeer in Salamanca opsnuiven. Even een überzalige fiesta britanica in de Irish meepikken en weg was ik. De bus op naar Madrid. Niet geheel volgens het oorspronkelijke plan kwam Sarah daar ook net toe, recht uit België. Helaas was haar bezoek aan ons landje minder feestelijk als het mijne gezien haar grootvader op sterven ligt. Al een geluk dat mijn aanwezigheid mensen opbeurt. Zo blijkt. 

Een paar uurtjes slapen in een slecht hostelbed en 's ochtends vroeg het vliegtuig richting Almería. En omdat daar niet veel te zien valt, vertrokken we de volgende dag een weekendje naar Granada. Verdienen toch een positieve opmerking: Burgerking en John Lennon.

 

In Granada zag ik Ellen terug. Ze was zo vriendelijk om ons een slaapplaats aan te bieden en ons de stad te tonen. Die deed mij enorm denken aan Marrakech. Beiden zijn omgeven door bergen en staan vol gebouwen in Arabische bouwstijl. Het Alhambra was dubbel en dik de moeite, net als de vele teterías, soeks en tapas. Het was een heel tof weekend. Daarom zou ik via deze weg ook nog eens Ellen willen bedanken voor het fantastische weekend. Je bent nog steeds welkom hier in Salamanca, ook al heb je er helemaal geen tijd voor.



Eenmaal terug in Almería herinnerde ik me plots weer dat ik veel werk had. En gezien er nog steeds niet veel te zien was in de stad, ging ik met Sarah naar de universiteit om ons een middagje in de bibliotheek te installeren. U ziet maar: ik ben een ijverige student die zelfs op reis zijn werk niet verwaarloost.
De universiteit in Almería is trouwens helemaal anders dan in Salamanca. Net zoals in Gent is de universiteit in Salamanca historisch gegroeid waardoor de faculteiten, bibliotheken, studentenrestaurants en dergelijke over heel de stad verspreid zijn. In Almería is alles geconcentreerd op een gigantisch terein 5 kilometer buiten het centrum van de stad. Onmogelijk dus er te geraken zonder bus. Tenzij je echt van een zeer lange strandwandeling houdt.
Want strand is er genoeg. Gecombineerd met het zonnige weer maakt dit Almería tot een perfecte bestemming voor zonnekloppers. Op 6 december vierden we Sinterklaas door eindelijk eens de stad echt te bezoeken. En er bleken zowaar enkele mooie plekjes te zijn. De kathedraal, de Plaza de la Constitución en de Arabische baden konden mij zeer bekoren. Misschien het kasteel ook, maar dat bleek helaas gesloten te zijn.

 

De volgende dag keerden we terug naar Salamanca. Toen ik in een metrostation in Madrid liep, hoorde ik iets dat je niet zou verwachten. Er was een violist sinterklaasliedjes aan het spelen. Lijkt op zich doodnormaal, moest het niet zijn dat die goede oude man helemaal niet bestaat in Spanje. Voor de eerste keer in mijn leven gaf ik geld aan een straatmuzikant.
Eenmaal in Salamanca werd het leven een stukje saaier. Er was veel werk te doen gezien ik deze week drie deadlines heb. Enkele lichtpuntjes in deze donkere dagen: donderdag is het noche vieja universitaria. In Salamanca heeft men de gewoonte op 15 december al eens Nieuwjaar te vieren voor alle studenten naar huis gaan.
Want dat zit er ook voor mij al weer aan te komen. Volgende week dinsdag komt mijn zus mij een paar dagen bezoeken samen met haar lief. Zaterdag keren we dan allemaal samen terug naar België, net op tijd om Kerstmis te vieren met de familie. En wie kijkt daar nu niet naar uit?

Triviale weetjes van de week:

• De kerstverlichting in de straten van Salamanca is oerlelijk 
• Een prof hier schafte zijn les af omdat hij een congres had in Mexico. Om dat 'goed te maken' had hij voor iedereen een typische lolly uit Mexico. Karamel met chili. Compleet oneetbaar. 
• Het is koud in Salamanca. Stop dus allemaal met denken dat het altijd warm is in Spanje. 
• “Ai se eu te pego” is hier heel hip. En het is in het Portugees, niet in het Spaans. 

Hasta luego!